दर्शन बौद्धिक साथसाथै प्रायोगिक विधा पनि हो । दर्शन केवल पठनपाठन गर्ने र दैनिक जीवनसँग सम्बन्ध नभएको विषय होइन । दर्शनमा चिन्तन पद्धतिका साथसाथै जीवन पद्धतिका लागि पनि मार्गनिर्देशन पाइन्छ ।

त्यसैले दर्शनको उपयोगिता बौद्धिक विचार-विमर्श तथा प्राज्ञिक चिन्तनमा मात्र सीमित नभई व्यावहारिक जीवनमा पनि रहेको हुन्छ । दर्शनमा मानव जीवनका व्यावहारिक पक्षसँग जोडिएका जिज्ञासा, अनुभव र अनुभूतिहरू पनि अध्ययनका विषयवस्तु हुन्छन् ।

दर्शनको उदय र विकास मानव जीवनका भोगाइबाट नै भएको हो । दर्शनअन्तर्गत विश्लेषण गरिने विषयवस्तुले मानव जीवनका विविध पक्षलाई थप स्पष्ट पार्छन् । दर्शनको अध्ययनले मानव जीवनको महत्त्व, कर्तव्य र लक्ष्यबारे स्पष्टता प्रदान गर्छ ।

दर्शनको व्यवस्थित अध्ययन नभएसम्म व्यक्तिलाई आफ्नो जीवनदर्शनबारे स्पष्टता नहुन सक्छ र ऊ विभिन्न अवस्थामा अन्योलमा पर्न सक्छ । दर्शनको अध्ययनले तथ्य पहिचान गर्ने, तर्क प्रयोग गर्ने तथा समालोचनात्मक विचार गर्ने क्षमता विकास गर्छ ।

यसरी आफ्नो जीवनदर्शनबारे स्पष्ट ज्ञान भएमा दैनिक जीवनका क्रियाकलाप तथा समस्या समाधानका लागि गरिने निर्णयहरू अझ सुसङ्गत, व्यवस्थित र नैतिक बन्न सक्छन् । त्यसैले दर्शन बौद्धिक मात्र नभई प्रायोगिक विधा पनि हो ।

दैनिक जीवनमा दर्शनको सान्दर्भिकतालाई विभिन्न आयामबाट हेर्न सकिन्छ । सामान्य दैनिक व्यवहारका लागि आवश्यक ज्ञानको स्रोत पनि कुनै न कुनै दर्शन वा जीवनदृष्टि हुन सक्छ ।

अरू मानिस, अन्य प्राणी तथा प्रकृतिप्रतिको हाम्रो व्यवहारको आधार पनि जीवनदर्शन हो । जस्तो जीवनदर्शन हुन्छ, त्यस्तै प्रकारका विचार, मूल्य, मान्यता र व्यवहार विकास हुने गर्छन् ।

यसरी दैनिक जीवनमा बनाइने दृष्टिकोण, निर्णय, व्यवहार र मूल्य-मान्यतामा व्यक्तिले अवलम्बन गरेको दर्शनको प्रत्यक्ष प्रभाव रहेको हुन्छ ।

दैनिक जीवनमा दर्शनको उपयोगिता विशेष गरी समस्या समाधान, निर्णय निर्माण, तार्किक सोच र व्यक्तित्व विकाससँग सम्बन्धित हुन्छ । दर्शनको अध्ययनबाट प्राप्त ज्ञान तथा सिपलाई विभिन्न व्यावहारिक क्षेत्रमा प्रयोग गर्न सकिन्छ ।