स्नायु, मांसपेशी, जोर्नी वा हड्डीको बनावट तथा सञ्चालनमा समस्या भएका कारण अङ्गको प्रयोग, सञ्चालन वा हिँडडुलमा कठिनाइ हुने अवस्थालाई शारीरिक अपाङ्गता भनिन्छ ।

शारीरिक अङ्गविहीनता, कुष्ठरोगको प्रभाव, मांसपेशी विचलन, जोर्नी वा मेरुदण्डसम्बन्धी स्थायी समस्या तथा पैताला फर्किएको जस्ता अवस्था पनि यसअन्तर्गत पर्न सक्छन् ।

आँखाको दृष्टिमा समस्या भएका कारण वस्तुको आकृति, आकार, रूप वा रङ पहिचान गर्न कठिनाइ हुने अवस्थालाई दृष्टिसम्बन्धी अपाङ्गता भनिन्छ । यसअन्तर्गत दृष्टिविहीनता तथा न्यून दृष्टिजस्ता अवस्था समेटिन्छन् ।

सुनाइसम्बन्धी अङ्गको बनावट वा कार्यमा समस्या भई आवाज पहिचान गर्न, आवाज आएको दिशा छुट्याउन तथा स्वरको मात्रा वा गुण बुझ्न कठिनाइ हुने अवस्थालाई सुनाइसम्बन्धी अपाङ्गता भनिन्छ ।

एउटै व्यक्तिमा सुनाइ र दृष्टिसम्बन्धी दुवै प्रकारका समस्या भएको अवस्थालाई श्रवण–दृष्टिविहीन अपाङ्गता भनिन्छ ।

बोल्दा स्वरको उतारचढावमा कठिनाइ हुने, बोली स्पष्ट नहुने, शब्द वा अक्षर दोहोर्‍याउने जस्ता समस्यालाई स्वर र बोलाइसम्बन्धी अपाङ्गता भनिन्छ ।

मानसिक वा मनोसामाजिक समस्याका कारण उमेर र परिस्थितिअनुसार व्यवहार गर्न, सामाजिक रूपमा समायोजन हुन वा दैनिक जीवनका गतिविधि सञ्चालन गर्न कठिनाइ हुने अवस्थालाई मानसिक वा मनोसामाजिक अपाङ्गता भनिन्छ ।

उमेरअनुसार अपेक्षित बौद्धिक विकास हुन नसक्दा सिकाइ, बुझाइ, निर्णय तथा वातावरणअनुसार क्रियाकलाप गर्न कठिनाइ हुने अवस्थालाई बौद्धिक अपाङ्गता भनिन्छ ।

अनुवंशीय असरका कारण रगत जम्ने प्रक्रियामा आवश्यक तत्त्वमा समस्या आई रक्तस्राव नियन्त्रण हुन कठिन हुने अवस्थालाई अनुवंशीय रक्तस्रावसम्बन्धी अपाङ्गता भनिन्छ ।

जन्मजात स्नायु वा तन्तुको विकास तथा कार्यमा समस्या भएका कारण सञ्चार गर्न, सामाजिक नियम बुझ्न तथा प्रयोग गर्न कठिनाइ हुने अवस्थालाई अटिज्मसम्बन्धी अपाङ्गता भनिन्छ ।

एउटै क्रिया बारम्बार दोहोर्‍याउने, अरूसँग घुलमिल हुन कठिनाइ हुने वा असामान्य प्रतिक्रिया देखाउने जस्ता विशेषता देखिन सक्छन् ।

एउटै व्यक्तिमा माथि उल्लेख गरिएका अपाङ्गतामध्ये दुई वा दुईभन्दा बढी प्रकारका अपाङ्गता रहेको अवस्थालाई बहुअपाङ्गता भनिन्छ ।