माइकल फेराडेको जीवनीबाट साभार गरेको माथिको वाक्यले साँच्चै नै यथार्थपरक कुरा बताएको छ । आफूमा नयाँ कुरा सिक्ने भोक भयो भने उसको आर्थिक हालत जस्तो भएपनि ऊ सफलताको शिखरमा पुग्न सक्छ । जीवनीमा पनि माइकल फेराडे एउटा गरिब परिवारमा जन्मिएका थिए हप्तामा एक ओटा रोटी खाएर बस्थे । तैपनि उनमा जीवनमा केही गर्ने हिम्मत र भोक भएकोले उनी विश्वकै ठुलो व्यक्ति बने । उनी मरेर गए पनि आज सारा संसारको हृदयमा जीवित छन्। उनका आविष्कारले मानव जीवन सफल बनाएको छ । परिवार धान्नुको साथै आफ्नो पढाइलाई निरन्तरता दिएका थिए । त्यसैले एउटा गरिब र विपन्न परिवारको व्यक्ति पनि अठोट र लगन भयो भने जस्तोसुकै लक्ष्यमा पुग्न सम्भव हुन्छ । जन्मिने बित्तिकै ठुलो हुँदासम्म सबै कुरा कुनै मेहनत नगरी पाएको व्यक्तिले भन्दा जसलाई सबै कुरा हासिल गर्न मेहनत र पसिना बगाउँछ, त्यो व्यक्ति सफलताको शिखरमा र आफ्नो लक्ष्य प्राप्त गर्न सक्छ । यो फेराडेको जीवनीले पुष्टि गर्छ ।

१३ वर्षका भएपछि गरिबीकै कारण माइकलको औपचारिक पढाई एक्कासि रोकिँदा नाबालक उमेरमा नै उनले काम गर्नुपर्यो । उनले एउटा पुस्तक पसलमा किताबको जिल्दा हाल्ने काम पाए । उनले फुर्सद निकालेर आफ्नै इच्छा र रुचिबमोजिम किताब पढ्न थाले र जागिरको सात वर्षसम्म थुप्रै किताब पढ्दा उनको बुद्धि तिक्ष्ण हुँदै गयो ।

सन् १८१२ मा लन्डनको रोयल इस्टिच्युटमा विज्ञानसम्बन्धी भाषणको एउटा श्रृङ्खलामा उनी गएका थिए र हम्फ्रीडेवीको भाषण श्रृङ्खला नोटलाई जम्मा पारेर ३०० पेजको पुस्तक बनाएर डेवीको हातमा पुर्‍याइदिएर यसै घटनापछि उनको जीवनमा सफलताको सुरुआत भयो । सन् १८३१ मा इइल्याण्डमा डायनामो आविष्कार गरे ।

वैज्ञानिक हम्फ्री डेवीको भाषणले माइकल प्रभावित भएर भाषण विस्तृत रूपमा तयार पारी भाषण श्रृखलाका नोटलाई जम्मा पारी ३०० पेजको एउटा पुस्तक डेवीका हातमा पुन्याइदिएका थिए । एकदिन प्रयोगशालामा परीक्षण गर्दा डेवीका आँखामा चोट लाग्यो र भाषण सुनेर नोट बनाउने माइकललाई बोलाएर आफ्नो सहयोगीका रूपमा राम्रो तलब दिएर राखे । डेवीसँग पछि युरोप घुम्दा विश्वका केही प्रमुख रसायन विज्ञसँग भेट गर्ने सौभाग्य पनि पाए ।

कृष्ण अधिकारी दाङ जिल्लाका एक प्रतिष्ठित समाजसेवीको रूपमा परिचित छन् । उनको जन्म वि. सं. २०२० माघ २४ गते, तुलसीपुर वडा नं ७ मा निम्न वर्गीय परिवारमा भएको हो । पिता कमल अधिकारी, र माता कमला अधिकारीका कान्छा छोराका रूपमा जन्मिएका कृष्ण सानै उमेरदेखि जिज्ञासु र सहयोगी स्वभावका थिए । उनलाई अरुका ससाना दुःख पीडाले पनि निकै भावुक बनाउँथ्यो । राप्ती बबई क्यापसबाट बिएसम्मको शिक्षा हासिल गरी उनी २५ वर्षको उमेरमा नेपाली सैनिक सेवामा प्रवेश गरेका थिए । सेवामा प्रवेश गरेको २० वर्षपछि स्वेच्छिक अवकाश लिएर आफ्नै ठाउँमा फर्की सामाजिक सेवामा आफूलाई समर्पण गरे । तुलसीपुरमा बाल उद्यान प्राथमिक विद्यालयको स्थापनामा अग्रणी भूमिका खेलेर, आफूलाई एउटा सामाजिक व्यक्तित्वको रूपमा चिनाए । गाउँमा एउटा सार्वजनिक धाराको निर्माण आफ्नै व्यक्तिगत खर्चमा गर्न लगाएका थिए । गाउँका तीनजना असहाय विद्यार्थीहरूको पठनपाठनको लागि आफ्नै तर्फबाट छात्रवृत्तिको व्यवस्था गर्नुका साथै नमुना युवा क्लबलाई विभिन्न खेल सामग्रीहरू उपलब्ध गराए । युवाहरूलाई खेल क्षेत्रमा लाग्न उनले दिएको हौसला प्रशंसनीय छ । सिप विकास केन्द्रको स्थापना गरी स्थानीयहरूको आयआर्जन वृद्धिमा जुन सहयोगी भूमिका उनले निर्वाह गरेका छन्, त्यसलाई तुलसीपुर नगरवासीहरूले कहिल्यै र्बिसने छैनन् । उनको सामाजिक योगदानलाई कदर गर्दै तुलसीपुर उपमहानगरपालिकाबाट २०७५ सालको उत्कृष्ट समाजसेवी पुरस्कार प्रदान गरी दाङ उद्योग वाणिज्य संघबाट नागरिक अभिनन्दनसमेत गरिएको थियो । यस धर्तीमा जन्मे पछि एकदिन मर्नु पर्ने प्रकृतिको नियम नै हो । वि. सं. २०७९ साल फागुन २० गते, काठमाडौं जाने क्रममा सवारी दुर्घटनामा परी उनको दुःखद निधन भयो । उनको भौतिक शरीर अहिले हामी सामु नरहे पनि उनको काम र योगदान सदैव अविस्मरणीय रहने छ ।