मध्यकालीन इतिहासबाट वर्तमान समयका उद्योगी, व्यवसायी तथा समाजले विभिन्न सकारात्मक कुरा सिक्न सक्छन् । त्यस समयमा धार्मिक सहिष्णुता, कला, साहित्य, सामाजिक सेवा तथा सांस्कृतिक सम्पदाको संरक्षणमा विशेष ध्यान दिइएको पाइन्छ ।

नेपालको मध्यकालीन आर्थिक अवस्था मूलतः कृषि, पशुपालन, व्यापार–वाणिज्य, उद्योग तथा कर प्रणालीसँग सम्बन्धित थियो । तत्कालीन अवस्थामा कृषि अर्थतन्त्रको मेरुदण्डका रूपमा रहेको थियो । राज्यले कृषिक्षेत्रको संरक्षण र विकासका लागि विभिन्न नीति तथा नियम बनाएको पाइन्छ ।

वास्तुकलाका दृष्टिले मल्लकाल विशेष रूपमा प्रसिद्ध रहेको छ । यस समयमा विभिन्न शैलीका मन्दिर, स्तूप, विहार तथा कलात्मक दरबारहरूको निर्माण भएको थियो । यस्ता सम्पदाले मल्लकालीन वास्तुकलाको भव्यता तथा तत्कालीन कालिगढहरूको विशिष्ट सिपलाई प्रमाणित गर्छन् ।

प्यागोडा शैलीका मन्दिरहरू विभिन्न आकारका हुन्थे र केही संरचना धेरै तलासम्म उचाइमा निर्माण गरिन्थे । भक्तपुरको न्यातपोल मन्दिर, काठमाडौँको तलेजु, जैसीदेवल तथा अन्य विभिन्न मन्दिर यस शैलीका उदाहरणका रूपमा उल्लेख गरिन्छ ।

शिखर शैलीको विकासलाई देवताहरूको वासस्थान हिमाल वा पर्वतसँग जोडेर पनि व्याख्या गरिएको पाइन्छ । यस शैलीमा पाटनको कृष्ण मन्दिर, च्यासिं देवल, भक्तपुरको वत्सला देवी मन्दिर तथा काठमाडौँका विभिन्न मन्दिर निर्माण भएका छन् ।

संस्कृति भनेको मानव समाजले सभ्यताको विकासक्रममा सामूहिक रूपमा प्राप्त गरेको धार्मिक, आर्थिक, साहित्यिक, जात्रा–पर्व तथा कलासम्बन्धी विकास र परम्पराको समष्टि हो ।

नेपालको राजनीतिक इतिहास परिवर्तनशील रहे पनि सामाजिक तथा सांस्कृतिक परम्पराहरू निरन्तर रूपमा चल्दै आएका छन् । मध्यकालमा विकसित भएका विभिन्न शिक्षा, जात्रा, पर्व, कला तथा धार्मिक परम्परामध्ये धेरै आज पनि प्रचलनमा छन् ।